เจาะประเด็น
Hardware
ถ้าโลกสะดุดจนผลิตชิปไฮเทคไม่ได้ เราจะย้อนเวลากลับไปทำชิปเก่าในโรงรถได้จริงดิ?
ชวนคิดเรื่องวันสิ้นโลกทางเทคโนโลยี เมื่อมนุษยชาติอาจต้องพึ่งพาชิปรุ่นปู่เพื่อความอยู่รอด
ทีมข่าว เอไอไทย.com
⏱ อ่าน 3 นาที
ในวันที่โลกไร้ซัพพลายเชนระดับโลก พลังประมวลผลมหาศาลอาจไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นชิปยุค 90s ที่โรงรถบ้านเราอาจพอปั้นขึ้นมาได้
ลองจินตนาการเล่นๆ ว่าวันหนึ่งโลกเกิดวิกฤตครั้งใหญ่ ห่วงโซ่อุปทานพังครืน การค้าขายระหว่างประเทศล่มสลาย ระบบการเงินระเบิดเป็นจุล จนทุกประเทศต้องหันมาพึ่งพาตัวเองแบบสุดโต่ง การติดต่อค้าขายทำได้แค่กับประเทศเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงเท่านั้น แม้ประเทศส่วนใหญ่จะไม่ได้ล่มสลายตาม แต่เศรษฐกิจก็ต้องถูกบีบให้ปฏิรูปครั้งใหญ่เพื่อเอาตัวรอด
ถึงโครงสร้างพื้นฐานจะพัง แต่ความจำเป็นในการใช้คอมพิวเตอร์เพื่อรักษาระบบบริการสำคัญๆ ของรัฐยังคงอยู่ การวิ่งไปหาชิปล้ำยุคจากโรงงานระดับท็อปอย่าง TSMC กลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน รวมถึงการจะมานั่งลงทุนสร้างโรงงานผลิตชิปไฮเทคพวกนั้นขึ้นมาใหม่ก็แทบเป็นไปไม่ได้เลยในสถานการณ์แบบนั้น
แต่ในความเป็นจริง งานสำคัญระดับประคับประคองบ้านเมือง มันไม่ได้ต้องการพลังประมวลผลระดับเทพขนาดนั้นหรอก พูดให้เห็นภาพง่ายๆ มันเหมือนกับการเลือกระหว่างการสร้างเครื่องยนต์รถแข่ง F1 กับเครื่องยนต์รถ Ford Model T โบราณ แบบแรกต้องใช้ความละเอียดระดับไมครอน กระบวนการผลิตไฮเทคสุดโต่ง และวัสดุผสมที่ซับซ้อนจนทำในโรงรถบ้านเราไม่ได้แน่นอน แต่วัดกันที่ข้อจำกัดทางเทคโนโลยีแล้ว สัดส่วนความยากมันโตแบบก้าวกระโดดเทียบกับประโยชน์ที่ได้แบบไม่คุ้มกันเลย
คำถามที่น่าสนใจเลยโผล่ขึ้นมาบนเว็บบอร์ด Reddit ว่า ถ้าเราต้องถอยหลังกลับไปผลิตไมโครโปรเซสเซอร์รุ่นเก่าอย่าง Pentium D, Pentium II หรือแม้แต่ i486 เทียบกับชิปสมัยใหม่อย่าง AMD Ryzen ที่มีทรานซิสเตอร์อัดแน่นอยู่สิบกว่าพันล้านตัว ความยากง่ายมันต่างกันขนาดไหนวะเนี่ย
ลองมาดูตัวเลขเปรียบเทียบดิบๆ กันให้ชัดๆ ชิป i486 ในอดีตเคยมีทรานซิสเตอร์อยู่ราวๆ 9 แสนถึง 1.6 ล้านตัวเท่านั้นเอง แถมใช้กระบวนการผลิตระดับ 1,000 นาโนเมตร กลับกันกับชิปเดสก์ท็อปยุคนี้ที่อัดทรานซิสเตอร์ไปสิบหกพันล้านตัวบนสถาปัตยกรรมระดับ 4 นาโนเมตร ตัวเลขความต่างตรงนี้แหละที่บอกเรื่องราวทั้งหมด
การจะย้อนกลับไปทำชิปยุคเก่า มันไม่ได้แปลว่าเราจะเดินไปหยิบเครื่องมือเก่ามาทำได้ง่ายๆ ทันที เพราะความรู้และเครื่องจักรยุค 90s บางส่วนก็สูญหายไปตามกาลเวลาเหมือนกัน แต่มันมีความเป็นไปได้ในทางฟิสิกส์และวิศวกรรมมากกว่าการจะมานั่งดึงดันสร้างโรงงานแกะลายวงจรระดับนาโนเมตรขึ้นมาเองจากศูนย์ ในยวันที่โลกไม่มีอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงหรือเรือขนส่งสินค้าระหว่างทวีป เทคโนโลยีที่ "พอใช้ได้" มักจะมีค่ามากกว่าเทคโนโลยีที่ดีที่สุดที่เราเอื้อมไม่ถึง
วิกฤตโลกอาจทำให้เราเรียนรู้ว่า บางครั้งเทคโนโลยีที่ตกรุ่นไปแล้วนี่แหละ คือสิ่งที่ค้ำจุนอารยธรรมมนุษยชาติในยามที่ของใหม่กลายเป็นแค่เศษเหล็กไร้ค่า
ที่มา: Reddit r/hardware — อ่านต้นฉบับ
ความคิดเห็น 1
กำลังโหลดความคิดเห็น...