“การพิมพ์โค้ดเร็วไม่ใช่ปัญหาของยุคนี้อีกต่อไป แต่การคิดภาพใหญ่และการแก้ปัญหาหน้างานต่างหากที่กำลังจะกลืนกินเรา”
เพิ่งมานั่งคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังเมื่อวานตอนเคลียร์ทาสکงานใน Jira แล้วรู้สึกว่ามันช่างย้อนแย้งสิ้นดี กับยุคที่ AI ช่วยให้เราสั่งพิมพ์โค้ดออกมาได้เร็วโคตรๆ ชนิดที่ว่าแทบจะกดส่งคำสั่งปุ๊บโค้ดเสร็จปั๊บ แต่พอเอาเข้าจริง งานจุกจิกที่อยู่รอบข้างตัวโค้ดพวกนั้นมันไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปตามความเร็วของ AI เลยสักนิด ปัญหานี้มันทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองแล้วว่า ตกลงเรากำลังทำงานง่ายขึ้น หรือเราแค่เปลี่ยนไปรับภาระอีกแบบที่หนักหน่วงไม่แพ้กันแน่
ลองนึกภาพตามเวลาที่เราต้องพัฒนาซอฟต์แวร์ขึ้นมาสักตัวในทุกวันนี้ดูสิครับ มันไม่ได้มีแค่ขั้นตอนการนั่งกดคีย์บอร์ดพิมพ์ฟังก์ชันหรือการนั่งคอมมิตโค้ดขึ้น GitHub แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่มันยังมีเรื่องการวางแผนสถาปัตยกรรมระบบที่ซับซ้อน การออกแบบการเชื่อมต่อ การนั่งตรวจทานความเปลี่ยนแปลงมหาศาลที่ AI พ่นออกมา ไปจนถึงเรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างการแก้ปัญหาหน้างานเวลาที่ระบบโปรดัคชันเกิดล่มขึ้นมากลางดึก ซึ่งเรื่องพวกนี้ต่อให้ AI จะเก่งแค่ไหน มันก็ยังต้องอาศัยสมอง วิจารณญาณ และประสบการณ์ของมนุษย์เราในการตัดสินใจขั้นเด็ดขาดอยู่ดี
ส่วนตัวผมมองว่าพวกเรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคเปลี่ยนผ่านที่น่ากลัวพอสมควร เพราะเมื่อการเขียนโค้ดมันกลายเป็นเรื่องหมูๆ ใครก็ทำได้ บทบาทของโปรแกรมเมอร์เลยถูกผลักให้ต้องกลายเป็นเหมือนผู้จัดการหรือเอเจนต์ที่คอยคิดและควบคุมภาพใหญ่แทน ที่ผ่านมาเราอาจจะดีใจที่งานเขียนโค้ดมันไวขึ้น แต่พอภาระมันขยับขึ้นไปอยู่ที่การวางแผนและการรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดแทน มันกลับสร้างความกดดันอีกแบบที่หนักหนาเอาเรื่อง แถมทางแพลตฟอร์มใหญ่อย่าง GitHub เองก็เริ่มมองเห็นทิศทางและจับตาดอยจุดเปลี่ยนนี้กันอย่างใกล้ชิดแล้วด้วย
เลยอยากชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มมาลองแชร์มุมมองกันหน่อยครับว่า ตอนนี้ที่ทำงานของแต่ละคนเริ่มเจอภาวะแบบนี้กันบ้างหรือยัง แล้วมีวิธีบริหารจัดการเวลาระหว่างการสั่ง AI เขียนโค้ดกับการเคลียร์งานรอบตัวที่กองเป็นภูเขายังไงบ้างครับ งานส่วนไหนที่พวกเรารู้สึกว่ามันเริ่มกินแรงและน่าปวดหัวที่สุดตั้งแต่มี AI เข้ามาช่วยเนี่ย มาลองคุยกันดูครับเผื่อจะได้ไอเดียรอดตายร่วมกัน
เพิ่งมานั่งคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังเมื่อวานตอนเคลียร์ทาสکงานใน Jira แล้วรู้สึกว่ามันช่างย้อนแย้งสิ้นดี กับยุคที่ AI ช่วยให้เราสั่งพิมพ์โค้ดออกมาได้เร็วโคตรๆ ชนิดที่ว่าแทบจะกดส่งคำสั่งปุ๊บโค้ดเสร็จปั๊บ แต่พอเอาเข้าจริง งานจุกจิกที่อยู่รอบข้างตัวโค้ดพวกนั้นมันไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปตามความเร็วของ AI เลยสักนิด ปัญหานี้มันทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองแล้วว่า ตกลงเรากำลังทำงานง่ายขึ้น หรือเราแค่เปลี่ยนไปรับภาระอีกแบบที่หนักหน่วงไม่แพ้กันแน่
ลองนึกภาพตามเวลาที่เราต้องพัฒนาซอฟต์แวร์ขึ้นมาสักตัวในทุกวันนี้ดูสิครับ มันไม่ได้มีแค่ขั้นตอนการนั่งกดคีย์บอร์ดพิมพ์ฟังก์ชันหรือการนั่งคอมมิตโค้ดขึ้น GitHub แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่มันยังมีเรื่องการวางแผนสถาปัตยกรรมระบบที่ซับซ้อน การออกแบบการเชื่อมต่อ การนั่งตรวจทานความเปลี่ยนแปลงมหาศาลที่ AI พ่นออกมา ไปจนถึงเรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างการแก้ปัญหาหน้างานเวลาที่ระบบโปรดัคชันเกิดล่มขึ้นมากลางดึก ซึ่งเรื่องพวกนี้ต่อให้ AI จะเก่งแค่ไหน มันก็ยังต้องอาศัยสมอง วิจารณญาณ และประสบการณ์ของมนุษย์เราในการตัดสินใจขั้นเด็ดขาดอยู่ดี
ส่วนตัวผมมองว่าพวกเรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคเปลี่ยนผ่านที่น่ากลัวพอสมควร เพราะเมื่อการเขียนโค้ดมันกลายเป็นเรื่องหมูๆ ใครก็ทำได้ บทบาทของโปรแกรมเมอร์เลยถูกผลักให้ต้องกลายเป็นเหมือนผู้จัดการหรือเอเจนต์ที่คอยคิดและควบคุมภาพใหญ่แทน ที่ผ่านมาเราอาจจะดีใจที่งานเขียนโค้ดมันไวขึ้น แต่พอภาระมันขยับขึ้นไปอยู่ที่การวางแผนและการรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดแทน มันกลับสร้างความกดดันอีกแบบที่หนักหนาเอาเรื่อง แถมทางแพลตฟอร์มใหญ่อย่าง GitHub เองก็เริ่มมองเห็นทิศทางและจับตาดอยจุดเปลี่ยนนี้กันอย่างใกล้ชิดแล้วด้วย
เลยอยากชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มมาลองแชร์มุมมองกันหน่อยครับว่า ตอนนี้ที่ทำงานของแต่ละคนเริ่มเจอภาวะแบบนี้กันบ้างหรือยัง แล้วมีวิธีบริหารจัดการเวลาระหว่างการสั่ง AI เขียนโค้ดกับการเคลียร์งานรอบตัวที่กองเป็นภูเขายังไงบ้างครับ งานส่วนไหนที่พวกเรารู้สึกว่ามันเริ่มกินแรงและน่าปวดหัวที่สุดตั้งแต่มี AI เข้ามาช่วยเนี่ย มาลองคุยกันดูครับเผื่อจะได้ไอเดียรอดตายร่วมกัน
ความคิดเห็น 0
กำลังโหลดความคิดเห็น...