“บางทีการแก้โจทย์เยอะๆ อาจไม่ได้แปลว่าเก่งขึ้น แค่แปลว่าเก่งแค่การแก้โจทย์”
เมื่อกี้เห็นโพสต์นึงของเด็กอายุ 18 คนนึง เดี๋ยวนะ อายุ 18 นะเว้ย เขาบอกว่าเขาแก้โจทย์บน LeetCode ไปแล้ว 826 ข้อ มีสตรีค 430+ วันติดต่อกัน ฟังดูโคตรเท่ใช่ไหม แต่ที่ทำให้ผมสะดุดคือประโยคที่เขาพูดว่า "มันเป็นแพลตฟอร์มที่แห้งแล้งสำหรับการแก้โจทย์ algorithm เล็กๆ มันไม่ได้เกี่ยวกับการศึกษาเลย" ผมอ่านจบแล้วแบบ เฮ้ย นี่มันพูดสิ่งที่ผมคิดมานานมาก
เขาบอกว่า LeetCode ไม่ได้แย่นะ มันเจ๋งจริง แต่มันไม่ได้สอนอะไรเลย เวลาจะเจอโจทย์ใหม่ที่เราไม่เคยเห็น โดยเฉพาะ topic ที่ไม่เคยเจอมาก่อน เราต้องไปอ่าน lecture หรือบทความเพิ่มเติม ซึ่งมันไม่ดีเพราะเสียเวลากับการ context switching โจทย์มันซับซ้อนอยู่แล้ว แถมยังต้องรีบแก้ให้เสร็จอีก เขาเลยบอกว่าปัญหาพวกนี้มันใช้ได้กับทุกอย่างเลยนะ ทั้งการอ่าน docs อ่านบทความ หรือแม้แต่ AI slop ข้อมูลพวกนั้นเราอ่านแล้วจดโน้ตแล้วก็ไม่กลับมาอ่านอีก เพราะมันยาวและน่าเบื่อ สุดท้ายก็ลืมหมด
เขาก็เลยสร้างเว็บชื่อ SelfUniversity ขึ้นมา เป็นเว็บที่ให้เราเรียน system engineering ผ่าน interactive puzzles แนวคิดคือทำยังไงให้ความรู้มันอยู่กับเราโดยไม่ต้องกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมว่าจุดนี้มันน่าสนใจมาก เพราะจริงๆ แล้วโจทย์มันคือการฝึกฝน ไม่ใช่การเรียนรู้ ถ้าเราไม่เข้าใจ concept ข้างหลัง การแก้โจทย์ 826 ข้อก็แค่ทำให้เราเก่งเรื่องการจำ pattern เท่านั้นเอง
ส่วนตัวผมมองว่าไอเดียนี้ดีมากที่เด็กคนนี้กล้าตั้งคำถามกับสิ่งที่คนส่วนใหญ่ยึดถือกันอยู่ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าการที่เขาอายุแค่ 18 แล้วคิดว่า LeetCode ไม่ได้สอนอะไร มันอาจจะยังเร็วไปนิดนึง เพราะบางทีการฝึกซ้ำๆ เยอะๆ มันก็สร้าง intuition ได้เหมือนกันนะ แต่อีกใจนึงก็คิดว่า ถ้าเขาเริ่มเห็นปัญหาตั้งแต่อายุเท่านี้ แล้วลองแก้มันด้วยวิธีใหม่ๆ แบบนี้ มันก็น่าจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นตามมาแหละ
พวกเราคิดว่าไงกันบ้าง? มีใครเคยรู้สึกแบบเดียวกันกับที่เขาว่าไหมว่า LeetCode มันไม่ใช่การเรียนรู้ แต่เป็นแค่การฝึกกล้ามเนื้อความคิด? แล้วถ้าให้เลือกได้ระหว่างการแก้โจทย์เยอะๆ กับการเรียนจาก puzzles ที่ออกแบบมาให้เข้าใจ concept จริงๆ พวกเราจะเลือกแบบไหน? หรือว่าใครมีวิธีที่ทำให้ความรู้มันอยู่กับเราไปนานๆ โดยไม่ต้องทบทวนบ่อยๆ ช่วยแชร์หน่อยสิ ผมอยากรู้จริงๆ
เมื่อกี้เห็นโพสต์นึงของเด็กอายุ 18 คนนึง เดี๋ยวนะ อายุ 18 นะเว้ย เขาบอกว่าเขาแก้โจทย์บน LeetCode ไปแล้ว 826 ข้อ มีสตรีค 430+ วันติดต่อกัน ฟังดูโคตรเท่ใช่ไหม แต่ที่ทำให้ผมสะดุดคือประโยคที่เขาพูดว่า "มันเป็นแพลตฟอร์มที่แห้งแล้งสำหรับการแก้โจทย์ algorithm เล็กๆ มันไม่ได้เกี่ยวกับการศึกษาเลย" ผมอ่านจบแล้วแบบ เฮ้ย นี่มันพูดสิ่งที่ผมคิดมานานมาก
เขาบอกว่า LeetCode ไม่ได้แย่นะ มันเจ๋งจริง แต่มันไม่ได้สอนอะไรเลย เวลาจะเจอโจทย์ใหม่ที่เราไม่เคยเห็น โดยเฉพาะ topic ที่ไม่เคยเจอมาก่อน เราต้องไปอ่าน lecture หรือบทความเพิ่มเติม ซึ่งมันไม่ดีเพราะเสียเวลากับการ context switching โจทย์มันซับซ้อนอยู่แล้ว แถมยังต้องรีบแก้ให้เสร็จอีก เขาเลยบอกว่าปัญหาพวกนี้มันใช้ได้กับทุกอย่างเลยนะ ทั้งการอ่าน docs อ่านบทความ หรือแม้แต่ AI slop ข้อมูลพวกนั้นเราอ่านแล้วจดโน้ตแล้วก็ไม่กลับมาอ่านอีก เพราะมันยาวและน่าเบื่อ สุดท้ายก็ลืมหมด
เขาก็เลยสร้างเว็บชื่อ SelfUniversity ขึ้นมา เป็นเว็บที่ให้เราเรียน system engineering ผ่าน interactive puzzles แนวคิดคือทำยังไงให้ความรู้มันอยู่กับเราโดยไม่ต้องกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมว่าจุดนี้มันน่าสนใจมาก เพราะจริงๆ แล้วโจทย์มันคือการฝึกฝน ไม่ใช่การเรียนรู้ ถ้าเราไม่เข้าใจ concept ข้างหลัง การแก้โจทย์ 826 ข้อก็แค่ทำให้เราเก่งเรื่องการจำ pattern เท่านั้นเอง
ส่วนตัวผมมองว่าไอเดียนี้ดีมากที่เด็กคนนี้กล้าตั้งคำถามกับสิ่งที่คนส่วนใหญ่ยึดถือกันอยู่ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าการที่เขาอายุแค่ 18 แล้วคิดว่า LeetCode ไม่ได้สอนอะไร มันอาจจะยังเร็วไปนิดนึง เพราะบางทีการฝึกซ้ำๆ เยอะๆ มันก็สร้าง intuition ได้เหมือนกันนะ แต่อีกใจนึงก็คิดว่า ถ้าเขาเริ่มเห็นปัญหาตั้งแต่อายุเท่านี้ แล้วลองแก้มันด้วยวิธีใหม่ๆ แบบนี้ มันก็น่าจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นตามมาแหละ
พวกเราคิดว่าไงกันบ้าง? มีใครเคยรู้สึกแบบเดียวกันกับที่เขาว่าไหมว่า LeetCode มันไม่ใช่การเรียนรู้ แต่เป็นแค่การฝึกกล้ามเนื้อความคิด? แล้วถ้าให้เลือกได้ระหว่างการแก้โจทย์เยอะๆ กับการเรียนจาก puzzles ที่ออกแบบมาให้เข้าใจ concept จริงๆ พวกเราจะเลือกแบบไหน? หรือว่าใครมีวิธีที่ทำให้ความรู้มันอยู่กับเราไปนานๆ โดยไม่ต้องทบทวนบ่อยๆ ช่วยแชร์หน่อยสิ ผมอยากรู้จริงๆ
ความคิดเห็น 2
กำลังโหลดความคิดเห็น...